Λογοτεχνικός “τουιτομαραθώνιος”, αφιέρωμα από το περιοδικό “Πλανόδιον”

Το “Πλανόδιο” είναι από τα καλύτερα ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά και προσωπικά έχω στη βιβλιοθήκη μου αρκετά από τα τεύχη του, παρά το, κατ’ εμέ, θανάσιμο αμάρημά τους να είναι γραμμένα στο πολυτονικό. Μια από τις ενδιαφέρουσες πρωτοβουλίες του περιοδικού είναι το blog “Ιστορίες Μπονζάι. Η αισθητική του μικρού. Ένα ιστολόγιο από το λογοτεχνικό περιοδικό Πλανόδιον”. Σύμφωνα με την ταυτότητα του blog:

Τὸ ἱ­στο­λό­γιο Ἱ­στο­ρί­ες Μπον­ζά­ι εἶ­ναι μιὰ δι­α­δι­κτυα­κὴ ἐ­πι­θε­ώ­ρη­ση γιὰ τὸ μι­κρὸ δι­ή­γη­μα καὶ ταυ­τό­χρο­να μιὰ δι­α­δι­κτυα­κὴ ἀν­θο­λο­γί­α ἐν προ­ό­δῳ γιὰ τὸ συγ­κε­κρι­μέ­νο εἶ­δος. Εἰ­δι­κεύ­ε­ται στὸ ἑλ­λη­νι­κὸ δι­ή­γη­μα καὶ ταυ­τό­χρο­να πα­ρου­σιά­ζει ἔγ­κυ­ρες με­τα­φρά­σεις δι­η­γη­μά­των στὰ ἑλ­λη­νι­κὰ ἀ­πὸ ἄλ­λες γλῶσ­σες, ἐ­πι­δι­ώ­κον­τας, ἀ­να­λό­γως τῶν μέ­σων ποὺ δι­α­θέ­τει, τὴν με­γα­λύ­τε­ρη δυ­να­τὴ ἀν­τι­προ­σω­πευ­τι­κό­τη­τα. Πα­ράλ­λη­λα, μὲ τὴ στή­λη του Greek Wri­ters In En­glish, ἀ­πευ­θύ­νε­ται στὴν με­γά­λη κοι­νό­τη­τα τῶν χρη­στῶν τῆς ἀγ­γλι­κῆς γλώσ­σας, σκο­πεύ­ον­τας στὴν κα­λύ­τε­ρη γνω­ρι­μί­α τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς δι­η­γη­μα­το­γρα­φί­ας ἀ­πὸ τὸ δι­ε­θνὲς φι­λό­τε­χνο κοι­νό.

Το σύνολο των μικρών διηγημάτων μπορείτε να το βρείτε στη σελίδα “Άπαντα“.
Με αφορμή και το πρώτο μέρος του αφιερώματος στο ελληνικό μικρό διήγημα στο τρέχον τεύχος του περιοδικού, από σήμερα ξεκίνησε στο blog το ηλεκτρονικό αφιέρωμα “Ένας τουιτομαραθώνιος (μπορεί να σώσει το διήγημα;)” σε επιμέλεια των Γιάννη Παλαβού και Γιάννη Πατίλη, εκδότη και διευθυντή του Πλανόδιον. Σύμφωνα με το πρώτο κείμενο που δημοσιεύτηκε, “Ένας λογοτεχνικός τουιτομαραθώνιος” του Γιάννη Παλαβού, ο τουιτομαραθώνιος, ή tweetathon, ήταν μια πρωτοβουλία της βρετανικής Εταρείας Συγγραφέων (Society of Authors) για να αντιδράσει στις εκπομπές διηγημάτων από το Radio 4 του BBC και νά πώς διεξαγόταν:

κά­θε Τε­τάρ­τη, γιὰ πέν­τε ἑ­βδο­μά­δες (ἀ­πὸ τὶς 14 Σε­πτεμ­βρί­ου ὣς τὶς 12 Ὀ­κτω­βρί­ου ἐ­φέ­τος), ἕ­νας κα­τα­ξι­ω­μέ­νος συγ­γρα­φέ­ας, μέ­λος τῆς Ἑ­ται­ρεί­ας Συγ­γρα­φέ­ων, ἔ­δι­νε μέ­σω τοῦ twitter μιὰ ἐ­ναρ­κτή­ρια φρά­ση καὶ οἱ χρῆ­στες ἔ­πρε­πε νὰ συμ­πλη­ρώ­σουν τὴ συ­νέ­χεια. Κά­θε μι­κρο­δι­ή­γη­μα ἀ­πο­τε­λοῦν­ταν ἀ­πὸ πέν­τε ἀ­ναρ­τή­σεις (t­w­e­e­ts), τὶς ὁ­ποῖ­ες ἐ­πέ­λε­γε εἴ­τε ὁ ἴ­διος ὁ συγ­γρα­φέ­ας εἴ­τε κά­ποι­ος ἐ­πι­με­λη­τής. Τὸ κά­θε δι­ή­γη­μα ἔ­πρε­πε νὰ ἀ­ριθ­μεῖ συ­νο­λι­κὰ ἕ­ως 670 χα­ρα­κτῆ­ρες.

Ένας νέος, ενδιαφέρων συνεργατικός τρόπος γραψίματος, που αξιοποιεί τα κοινωνικά δίκτυα και το microblogging. 
Το πρόγραμμα των αναρτήσεων περιλαμβάνει τρεις ακόμα αναρτήσεις:
  • Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2011: Νὴλ Γκάιμαν (Neil Gaiman): «Ἕ­νας του­ϊ­το­μα­ρα­θώ­νιος γιὰ τὴ σω­τη­ρί­α τοῦ δι­η­γή­μα­τος».
  • Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2011: Ἴ­αν Ράν­κιν (Ian Rankin) καὶ ἄλλοι: [Ξύ­πνη­σα σ’ ἕ­να ἄ­γνω­στο δω­μά­τιο…]».
  • Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011: Σάιμον Μπρέτ (Simon Brett) καὶ ἄλλοι: «[Τὸ σφιγ­μέ­νο χα­μό­γε­λο τὸν ἔ­κα­νε νὰ μοιά­ζει…]».

Την προηγούμενη εβδομάδα είχαμε γράψει στον “Ηλεκτρονικό Αναγνώστη” για τη σελίδα ONE:STORY, που δημιοσιεύει ένα νέο διήγημα κάθε μέρα.